Projektuję scenografie, kostiumy i obiekty, w których przestrzeń staje się częścią opowieści. Łączę rysunek, światło, materię i eksperyment, poszukując form, które pozwalają wyrażać emocje i ukryte znaczenia.
W scenografii interesuje mnie przestrzeń, która nie jest jedynie tłem, lecz aktywnie uczestniczy w budowaniu historii. Poprzez światło, ruch i zmianę układu może odsłaniać kolejne miejsca, perspektywy oraz stany emocjonalne bohaterów.
W swoich projektach wykorzystuję przesuwne ściany, elementy obrotowe i zmienne konstrukcje. Inspiracji szukam w filmie, teatrze, literaturze i architekturze.
Światło traktuję jak tworzywo — buduje atmosferę, wydobywa fragmenty przestrzeni i pozostawia miejsce na niedopowiedzenie. W projekcie „Jaskinia”, inspirowanym formami krasowymi i alegorią Platona, światło oraz cień tworzą symboliczną opowieść o poznaniu i iluzji.
Pracuję z papierem, tekturą, tkaniną i gliną. Każdy pomysł rozwijam od szkicu do fizycznego modelu, który pozwala sprawdzić skalę, ruch i działanie światła.
Kostium postrzegam jako przestrzenną konstrukcję budowaną wokół ciała. Interesują mnie jego faktura, rytm oraz wpływ na sylwetkę i ruch postaci.
Tworzę zarówno eksperymentalne obiekty, takie jak papierowy kostium inspirowany wikliniarstwem, jak i projekty odwołujące się do historycznych form. W szkicach gorsetów połączyłam modę belle époque z motywami motylich skrzydeł i pajęczych sieci.
Projektując scenografię, kostiumy i marionetki, szukam form znajdujących się pomiędzy rzeczywistością a wyobraźnią. Inspirują mnie między innymi twórczość Tadeusza Kantora, dramaty Witolda Gombrowicza i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej oraz przestrzenie filmowe.
Najbardziej interesują mnie projekty, które nie opowiadają historii wprost, lecz pozwalają widzowi stopniowo ją odkrywać.