Jestem pasjonatką teatru oraz filmu. Tworzę filmy eksperymentalne, videoarty i projekty łączące obraz, literaturę, fotografię oraz poezję. Interesują mnie społeczne i kulturowe role kobiet, relacje międzyludzkie oraz napięcie pomiędzy jednostką a utrwalonymi konwenansami.
W swoich realizacjach wykorzystuję film do stawiania pytań o współczesne społeczeństwo, tożsamość i relacje kulturowe. Krótkometrażowi „Pariasi”, inspirowani „Zimną wojną” Pawła Pawlikowskiego i poezją Tadeusza Różewicza, podejmują temat różnic społeczno-psychologicznych oraz relacji między Polakami i Niemcami.
Bliskie są mi projekty, które nie udzielają prostych odpowiedzi, lecz tworzą przestrzeń do własnej interpretacji.
Jednym z najważniejszych tematów mojej twórczości jest pozycja kobiety we współczesnym świecie. Cykl „Ukrzyżowanie lub rezurekcja;” obejmuje etiudę, videoarty, fotografie i kolaże poświęcone instytucji małżeństwa oraz kulturowemu wizerunkowi panny młodej.
W „Manifeście Panien Młodych” i pracach inspirowanych motywem Stabat Mater Dolorosa odwołuję się do symboliki religijnej, ślubnego rytuału oraz obrazu kobiety zamkniętej w narzuconych rolach i oczekiwaniach.
Literatura i poezja są ważnym punktem wyjścia dla moich filmów. „GLUKUPIKROS”, oparty na twórczości Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, podejmuje temat kobiecości i miłości. „Ewa z wichrowych wzgórz” łączy inspirację poematem Juliana Tuwima z muzyką Mieczysława Fogga i rozważaniami o moralnej pozycji kobiety oraz jej relacjach z innymi.
W tryptyku „W temacie K.” zestawiam wiersz, reportaż i film krótkometrażowy. Każde medium pozwala spojrzeć na kobiecość z innej perspektywy.
W reportażu „Kim jest kobieta?”, inspirowanym „Gadającymi głowami” Krzysztofa Kieślowskiego, pytam młodych ludzi o współczesne rozumienie kobiety i kobiecości.
Pracuję zarówno samodzielnie, jak i kolektywnie, zajmując się pomysłem, reżyserią, kamerą i montażem. Interesuje mnie eksperyment formalny oraz spotkanie różnych dziedzin: filmu, poezji, fotografii, kolażu i sztuki performatywnej.